صبح بهاری

به نام خدا
بالاخره مُعَینَک شدیم به عینک
رسماً و اساساً جهت مطالعه و خواندن محتاج به عینک شده ام
و همین هم باعث شده که شرایط خواندن کتاب برایم سخت تر گردد . بعضی وقتها عینک را اداره جا می گذارم و هیچی دیگه .

صبح بهاری ...

به نام خدا

پیاده می آیند
زُوّارت ، سبک و رها
گویی که در آسمانت پرواز میکنند
و من ، پای در گِل
دست نیاز به آسمانت دراز میکنم
دریاب مرا
یا معین الضعفا

صبح بهاری ...

به نام خدا

طبق سنوات گذشته :

به قول گرامی مادر :

ماه ربیع الاوله

هر کی نخنده تنبله

صبح بهاری ...

به نام خدا کورمال کورمال به سوی لحاف ها رفت و لرزلرزان لحافی برداشت و روی خود کشید ، یکی بس نبودو یکی دیگر. باز هم یکی دیگر. هرچه بود. هرچه لحاف بود. صدای برهم خوردن دندان ها اما فروکش نمی کرد. دندان ها مثل بر هم خوردن دسته های گز خشک صدا می کردند . چیزی ، چیزی که خودش هم نمی دانست ، او را وا می داشت زوزه بکشد. خمناله . چیزی، حالتی برای گشودن راه بر درد . باریکه راهی که آدم ناخوش برای عبور درد باز میگذارد. که درد اگر بماند، می ترکاند. خمناله. خمناله ای کشدار. از آنگونه که قلب آدمی را شخم می زند. چنان ناله ای که پنداری هزاران سال عمر دارد . از رگ و ریشه مایه دارد . از مغز استخوان بر می آید. نه ، اصلا، خود رگ و ریشه ، خود استخوان است . همان رگ و ریشه و استخوان است که به صدا ، به نوا بدل شده است و دارد از حنجره بیرون می ریزد. خود جان است ، خود جان . جان گرداگرد زبان پخش می شود ، چرخ می زند ، لای کوبش دندان ها درهم می شکند و قالبی می جوید تا مگر خواهشی برآورد . تا مگر مددی بطلبد . (جای خالی سلوچ - محمود دولت آبادی) صبح بهاری ...

به نام خدا
به رسم سالهای قبل از دوستان میخواهم که دو بیت اول تفال های شب یلدایشان را به رسم یادبود در کامنتدونی ثبت نمایند . مخصوصا دوستان جدید
پ ن : یادش بخیر سالهای قبل چه رونقی داشت این درخواست .

صبح بهاری ...